Gepubliceerd door:
Rene Dagevos
op 22 oktober 2010 om 01:43 uur
Categorie
Persoonlijke ontwikkeling
In de bus vanaf station Driebergen kom ik al een van de trainers tegen en een van de andere deelnemers. In een ochtendzonnetje, alle drie zo’n wielkoffer achter ons aan rijdend, ratelen we Landgoed De Horst op.
In de ochtend direct de diepte in. Alle zeven deelnemers hebben iets meegenomen wat hen inspireert, betekenis heeft. De verhalen achter de muziek, de voorwerpen, de associaties hier weer op zijn intens, dicht op de huid en écht. Ik ben meerdere keren geroerd, ontroerd en leer van mezelf en de anderen wat belangrijk is en waar ik voor sta. Onvoorstelbaar dat dit op een eerste ochtend, met 6 onbekenden en twee trainers zo kan plaatsvinden. Het is voor mij de start van een heftige en intensieve eerste module.
De rest van de dagdelen en de volgende dag hou ik me bezig met de vraag “Wie ben ik” en kijk ik terug op mijn leven om na te gaan wat ik “gemist’ heb en wat ik juist heb meegekregen . Als ik het zo opschrijf, niet de minste thema’s. En natuurlijk is het veel wat ik over mezelf te weten kom en met anderen deel. Het gaat er o.a. over dat (ook) in coaching pas echt contact met de ander kan ontstaan en daarmee verdieping en inzicht als ik contact heb met wie ik ben en waar ik voor sta. In mijn coaching kan ik in de valkuil stappen zo met de ander en zijn of haar vragen bezig te zijn dat ik mezelf uit het oog verlies. Door stil te staan bij wat er met mij gebeurt en dus dichtbij mezelf te blijven ben ik in staat directer contact met de ander te krijgen en effectiever in te gesprek te gaan.
De training is gelukkig zo opgebouwd dat ik voldoende tijd en ruimte krijg en ook neem dat het niet teveel wordt. De twee trainers voelen wat mij betreft erg goed aan wat zowel ik als individu als de groep in zijn geheel nodig heeft. Het is een feest om met ze te werken: met voldoende sturing en tegelijkertijd met veel ruimte om zelf te leren en verantwoordelijkheid te nemen werkt dit echt. Ook het af en toe laten knallen van de muziek uit de speakers, het keihard lachen om goeie (en flauwe) grappen, de meditaties en wandelingen door het bos, de heerlijke lunch en last but not least het reflecteren en opschrijven in mijn boekje helpen enorm.
Ook was het af en toe zoeken naar hoe het ook alweer was als deelnemer in zo’n groep. Het ene moment zocht ik de comfort zone op, en even later werd ik weer geconfronteerd met mezelf dat ik op het puntje van mijn stoel zat om na te gaan hoe ik hier nu weer mee om zou gaan. De twee trainers waren top en in staat dan weer te vertragen en dan weer te versnellen, waardoor ik steeds weer aangehaakt bleef en gefocust bleef op mijn ontwikkeling en die van de andere deelnemers.
Waar ik mee naar huis ga is de beleving dat ik weer een stap dichterbij ben als mens en als coach. En dat ik dat ook praktisch – nu al – in de praktijk ga brengen. Wat gaat er dan veranderen? Om te beginnen ga ik nog meer letten op wat er met mij gebeurt tijdens mijn werk als coach en procesbegeleider. Ik wil me daar kwetsbaarder in opstellen, mezelf meer laten zien. Dichtbij te zijn en te komen. Ik wil ook meer ruimte bieden aan de ander, niet te doelgericht en te gefocust op het probleem en de eventuele oplossing. Meer geduld en begrip inbouwen zonder mijn “voorkeursstijl” van resultaatgerichte coach los te laten. Het is meer dat ik wil varieren in versnellen en vertragen. Lijkt me goed voor mezelf als voor het ontwikkelproces van de groep of de persoon met wie ik aan het werk ben. Immers, het begeleiden van hoogopgeleide, ambitieuze en zich snel ontwikkelende individuen en teams is mijn dagelijkse werk.
Het is alleszeggend dat ik de mega file op de A12 en daarna de uitgevallen trein tussen Den Haag en Rotterdam geen enkel probleem vond. Alle tijd om deze 2 dagen nog eens rustig te herkauwen. Ik zie uit naar eerst intervisie en dan module 2 in oktober.
Tot dan!
René Dagevos
Management Coach & Trainer
Het Echte Werkt!
www.hetechtewerkt.nl
<< Ga naar de opleiding Baak Leergang Coaching